Procesy poznawcze dziecka

 

Jak usprawniać procesy poznawcze dziecka

oraz wzbogacać jego wiadomości o otaczającym świecie?

 

Dostarczać informacje na temat rodziny, miejsca zamieszkania, wykonywanej pracy.

 

Zaznajamiać z najbliższym otoczeniem, miastem, ulicą, na której mieszka dziecko, obiektami kulturowymi.

 

Prowadzić rozmowy na różne tematy, zadawać pytania odtwórcze, problemowe i oczekiwać rozwiniętych wypowiedzi.

 

Czytać dziecku książki, a następnie prowadzić rozmowy dotyczące ich treści, zadawać pytania o postaci, fakty, sytuacje

co pozwoli sprawdzić rozumienie tekstu.

 

Rozwiązywać zagadki.

 

Prowadzić zabawy w oparciu o zabawki dydaktyczne, które rozwijają myślenie.

 

Zadawać pytań typu: Co trzeba zrobić żeby… np. upiec ciasto, zrobić sobie kanapkę?

(dziecko  wymienia następujące po sobie czynności).

 

Wykorzystywać układanki obrazkowe tworzące historyjkę.

 

Prowadzić zabawy uczące: klasyfikacji rozpoznawania podobieństw i różnic, tworzenia zbiorów,

liczebników porządkowych, dodawania i odejmowania.

 

 

 

                                                                                                                                                                   Opracowała Justyna Burzyńska, pedagog FPP-P w Lidzbarku

 


 

 

Jak rozwijać funkcje wzrokowe dziecka?

 

Pobierz


 

Jak rozwijać funkcje słuchowe dziecka?

Pobierz


 

Jak doskonalić umiejętności koncentracji uwagi?

       Pobierz


 

 

Jak usprawniać rozwój motoryczny dziecka?

(motoryka duża)

Pobierz


 

Rozwój emocjonalny dziecka

 

Jakie postępowanie, wpływa na prawidłowy rozwój emocjonalny dziecka

i jego kontakty społeczne?

 

Życzliwy stosunek do dziecka.

 

Cierpliwe wysłuchiwanie dziecka.

 

Sprawianie dziecku przyjemności.

 

Rozpoznawanie potrzeb dziecka i ich zaspokajanie.

 

Wyjaśnienie norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym.

 

Dostarczanie informacji jak się należy zachować w sytuacji konfliktu

z drugim dzieckiem.

 

Organizowanie urodzin w towarzystwie dzieci z przedszkola i sąsiedztwa.

 

Właściwe reagowanie na złość, smutek i inne negatywne emocje.

 

Ustalenie i egzekwowanie (przyjazne) norm i zasad społecznych.

 

Chwalenie dziecka za wykonane prace, polecenia, współdziałanie.

 

Umożliwienie kontaktu z innym dzieckiem poza przedszkolem, stwarzanie warunków do wspólnych zabaw.

 

                                                                                      

Opracowała Justyna Burzyńska, pedagog FPP-P w Lidzbarku


 

 

 

Nastolatek

 

ZROZUMIEĆ BUNTOWNIKA

 

                                                                                   

                                                                                                          Artykuł do pobrania


 

Bajka

 

BAJKA O ZŁYM KRÓLU

WIRUSIE I DOBREJ

KWARANTANNIE 

 

                                                                                                

                                                                                                                                             Bajka do pobrania

 

 


 

ĆWICZENIA ANALIZATORA SŁUCHOWEGO

 

Ćwiczenia wspomagające rozwój dziecka najlepiej przeprowadzać w formie wspólnej naprzemiennej zabawy – mogą wziąć w niej udział także inne dzieci znajdujące się w rodzinie. Efekt pracy uzależniony jest w dużej mierze od systematyczności wykonywania ćwiczeń, a także od przekonania dziecka, że jest to łatwe, przyjemne i ciekawe doznanie. Ćwiczenia usprawniające analizator słuchowy nie wymagają żadnych dodatkowych pomocy, ani przygotowań. Mogą być prowadzone w każdym momencie życia domowego, przewiduje się także, że nie powinny trwać jednorazowo dłużej niż 15 – 20 minut.

 

                                                      Ćwiczenia do pobrania

 

Opracowała: Justyna Burzyńska, pedagog  FPP-P w Lidzbarku


 

ZABAWA I JEJ ROLA W ROZWOJU DZIECKA

 

       

    

 

 

            Zanim zaczniemy mówić o zabawie należałoby zastanowić się nad tym: Kim jest człowiek, kim  jest rozwijające się dziecko ?

            Zabawa towarzyszy dziecku od najwcześniejszych miesięcy życia: dziecko bawi się grzechotką, potem lalkami, samochodami, klockami aby później „zagrać” różnego rodzaju role w zależności od wieku życia.

            Potocznie to czynności cieszące, bawiące kogoś, pozwalające przyjemnie spędzić czas w formie rozrywki. Jest to działanie wykorzystywane dla własnej przyjemności, oparte na udziale wyobraźni, tworzącej nową rzeczywistość. Choć rządzą nim reguły, których treść pochodzi głównie z życia społecznego, ma ono charakter twórczy i prowadzi do samodzielnego poznawania i przekształcania  rzeczywistości .

            Odmianą zabawy jest gra, prowadzona według ściśle określonych reguł.

            Zabawa - obok nauki i pracy jest jedną z głównych form działalności człowieka, typową dla wieku dziecięcego. Jako swoisty główny i niezastąpiony rodzaj aktywności dziecka a zarazem środek jego  ekspresji, jest naturalną drogą zaspokajania jego zainteresowań oraz potrzeb: ruchowych, poznawczych, emocjonalnych i społecznych.

            Zabawowa działalność to wrodzona, specjalna metoda uczenia się małego dziecka, poprzez którą  uczy się i zdobywa doświadczenia .Powinna być przesiąknięta wysiłkiem, podobna do pracy, gdyż jest przygotowaniem do niej. Ma też charakter terapeutyczny, służy uwalnianiu się dziecka od napięć i leków, wywoływanych przez środowisko .Jako jedna z metod indywidualnej diagnozy, umożliwia wykrycie wielu zaburzeń dziecka, poznawanie przyczyn i motywów jego zachowania.

            Zabawa jest zjawiskiem społecznym, powstaje i rozwija się pod wpływem otoczenia. Zabawy, gry, rozrywki są kulturowo ekspresyjne. Pozostają w zgodzie
z obyczajowością konkretnego społeczeństwa, są one również narzędziem socjalizowania jednostki do danego wzoru kulturowego. Jest odzwierciedleniem poznawanej przez dziecko rzeczywistości .

            Wraz z rozwojem dziecka, zabawa zmienia swój charakter i funkcje, zmieniają się też jej formy oraz treści. Początkowo działalności zabawowe indywidualne, potem wspólne, zespołowe są formą aktywności społecznej. Wprowadzają dziecko w świat zjawisk społecznych, wdrażają do respektowania norm, do współdziałania, sprzyjają kształtowaniu się postaw moralnych oraz systemów wartości. W młodszym wieku szkolnym dzieci preferują gry (często umysłowe), gdyż nie pochłania ich już  sam proces zabawy, lecz jej wynik, który usilnie pragną osiągnąć.

            Według powszechnie przyjętej klasyfikacji, wyróżniamy: zabawy twórcze, tematyczne, iluzyjne, fikcyjne, w role, w „coś”, konstrukcyjne, ruchowe i dydaktyczne. Czynności i sytuacje zabawowe łączą się w łańcuchy tematyczne. Zabawy te przygotowują do percepcji przedstawień  teatralnych, filmów i twórczego czytania. Zabawy konstrukcyjne polegają na wytwarzaniu przedmiotów, obiektów
z różnorodnych materiałów bądź z gotowych elementów. Rozwijają zdolności manualne, twórcze myślenie, wytrwałość, przygotowują do świadomego przekształcania rzeczywistości.

            Zabawy ruchowe – wiążą się z wykonywaniem ruchów, głównie lokomocyjnych, wymagających szybkości, zręczności i wysiłku.

            Zaspokajają potrzebę ruchu, zapewniają harmonijny rozwój fizyczny
i intelektualny. Gry ruchowe wdrażają do czynnego wypoczynku, uczą współdziałania
i szlachetnej rywalizacji. Istotą zabaw  gier dydaktycznych, zwanych umysłowymi, jest rozwiązywanie zadań kończących się określonym wynikiem.

        Współcześnie terminem „gry dydaktyczne” określa się rodzaj gier kształcących różnego rodzaju umiejętności.

        Widzimy więc, że różne rodzaje zabawy zawsze prowadzą do poznania rzeczywistości i zdobycia umiejętności poruszania się w niej niezależnie od wieku życia.

 

BIBLIOGRAFIA :

M. Dunin-Wąsowicz „O dobrej zabawie” ,Warszawa 1972 r.

W. Dyner , „Zabawy tematycznie w domu i przedszkolu” ,Wrocław 1971r.

W. Okoń „Zabawa, a rzeczywistość”, Warszawa 1987r.

R. Więckowski,”Pedagogika wczesnoszkolna”, Warszawa 1995r.

 

Opracowała: Justyna Burzyńska, pedagog  FPP-P w Lidzbarku